Czego musimy się nauczyć z historycznych dyktatur

Spędziliśmy 15 lat podróżując przez kraje, w których demokracja upadła, najpierw powoli, a potem jednocześnie. Spacerowaliśmy przez miasta, w których ludzie byli torturowani przez reżimy, słyszeli historie o rodzinach uciszonych propagandą i odwiedzili miejsca, w których wolność została pozbawiona jednej polisy na raz.

Od Kambodży po Węgry, Brazylii po Rosję i echa Niemiec z lat 30. XX wieku, widzieliśmy, co dzieje się, gdy przeważa podział, a prawda zostanie utracona. Teraz, po raz pierwszy, zaczynamy widzieć te same znaki ostrzegawcze w domu. I nas to przeraża.

Zalecane przeczytanie:

Jak wygląda demokracja i jak ją umiera

Demokracja nie polega tylko na rzuceniu karty do głosowania. Chodzi o wolną prasę, przejrzystość, pokojowe przeniesienie władzy i zdolność krytykowania przywódców politycznych bez obawy. Chodzi o ochronę praw człowieka i zapewnienie, że opozycja polityczna może istnieć bez zmiażdżenia.

Patrząc wstecz na historyczne dyktatury, pojawia się wyraźny wzór. Demokracje nie upadają z dnia na dzień. Erodują stopniowo poprzez strach, podział i dezinformację. Od upadku Republiki Rzymskiej po powstanie nowoczesnych dyktatury, lekcja pozostaje taka sama: gdy reguła autorytarna się przyniesie, niezwykle trudno jest odwrócić.

Historyczne znaki ostrzegawcze, których byliśmy świadkami z pierwszej ręki

Kruchość demokracji jest czymś, co widzieliśmy z pierwszej ręki podczas odwiedzania krajów, w których ludzie żyli pod reżimami totalitarnymi. Koszt utraty wolności demokratycznych mierzy się nie tylko w prawach politycznych, ale w życiu zniszczonym przez powszechne łamanie praw człowieka.

Myanmar

Myanmar żyje obecnie pod brutalną dyktaturą wojskową, po zamachu stanu w lutym 2021 r., Który obalił demokratycznie wybrany rząd Aung San Suu Kyi. Junta wojskowa, kierowana przez generała Min Aung Hlainga, od tego czasu rządził strachem i przemocą - korzystając z przywódców politycznych, uciszając dziennikarzy i zabijając tysiące cywilów, którzy odważyli się protestować. Obietnice przyszłych wyborów są powszechnie postrzegane jako fasada legitymizacji rządów autorytarnych. To, co kiedyś było kruchą demokracją, jest teraz krajem chwytanym represjami, oporem i codzienną walką jego ludu o odzyskanie ich wolności.

Cambodia: Rise of the Khmer Rouge

W Kambodży staliśmy na polach zabijania i przeszliśmy przez Muzeum ludobójstwa Tuol Sleng. Widzieliśmy, gdzie Khmer Rouge zmienił swój kraj w państwo totalitarne, w którym osobista moc miała większe znaczenie niż samo życie. Pod sztandarem równości Partia Komunistyczna kierowana przez Pol Pot stworzyła system, w którym przeciwnicy polityczni, intelektualiści, a nawet dzieci zostali brutalnie wyeliminowani.

W latach 1975–1979 zmarło prawie dwa miliony Kambodży. Była to rewolucja kulturalna nasączona krwią, w której nawet noszenie okularów mogło oznaczać cię do wykonania. Ludzie zostali pozbawieni ludzkości, torturowani i zabici, wszyscy po to, aby utrzymać władzę dla niewielkiej elity rządzącej.

Koszmar Kambodży nie został odizolowany. Podążał za tym samym mrożącym mrożącym poradnikiem, stosowanym przez inne państwa totalitarne w całej historii - Związek Radziecki pod rządami Josepha Stalina, Chiny Mao podczas rewolucji kulturalnej, Iraku Saddama Husseina i nowoczesne dyktatury, takie jak Korea Północna pod Kim Jong Un.

Adolf Hitler i nazistowskie Niemcy z II wojny światowej

W Niemczech upadek nastąpił po I wojnie światowej opuścił kraj zdewastowany. Traktat Wersalu zniszczył gospodarkę Niemiec i dumę narodową. W tę pustkę nadepnęło Adolfa Hitlera, przywódcę politycznego, który oferował gniewne hasła zamiast prawdziwych rozwiązań.

Spacerowaliśmy ulicami Berlina i Norymbergi, gdzie partia nazistowska wzniosła się z grupy fringe do dominującej siły w polityce niemieckiej. Hitler przejął władzę nie przez przemoc, ale za pomocą środków prawnych, wykorzystywanie strachu i podziału. Po pożarze Reichstag zażądał tymczasowego przyznania uprawnień ratowniczych, które szybko zamieniły się w reguły totalitarne. Demokracja była martwa, a dyktatura zajęła jej miejsce.

Przeciwnicy polityczni byli jednymi z pierwszych celów. Dissenters zniknęli w obozach koncentracyjnych, często po pokazach próbnych lub aresztowaniach o północy. Państwu uwielbia mundury wojskowe i używał masowych wieców, aby stworzyć kult osobowości wokół Hitlera. Świat wkrótce zapłaci cenę podczas II wojny światowej, ponieważ moce osi uwolniły dewastację w całej Europie i poza nią.

Od Josepha Stalina do Rosji Putina

W Rosji widzieliśmy, jak cienie Związku Radzieckiego wciąż trwają dzisiaj. Joseph Stalin stworzył jeden z najbardziej brutalnych reżimów totalitarnych w historii, używając czystek, obozów pracy przymusowych i masowych egzekucji w celu wyeliminowania jakiegokolwiek zagrożenia dla jego osobistej władzy. Miliony zmarły podczas Wielkiej Purge, kampanii terrorystycznej, która zniszczyła opozycję polityczną i zasiała strach w Europie Wschodniej.

Dzisiaj, pod Władimirem Putinem, wiele takich taktyk powróciło. Przeciwnicy polityczni, tacy jak Boris Nemtsov i Aleksei Navalny, zostali zamordowani lub uwięzieni. Niezależne media zostały uciszone. Wybory to puste rytuały mające na celu legitymizację rządu, który już rozstrzygnął jego własne zwycięstwa. Współczesne rządy autorytarne w Rosji jest mrożącym mrożącym wnioskiem, że dyktatura może ewoluować bez konieczności ogłoszenia się.

Zimna wojna Węgrze

Na Węgrzech zobaczyliśmy, jak marzenie o wolności zostało zmiażdżone pod sowiecką dominacją po II wojnie światowej. Rewolucja węgierska w 1956 r. Była desperackim okrzykiem dla demokracji, kierowanej przez studentów i pracowników, którzy chcieli odzyskać przyszłość swojego kraju. Przez krótką chwilę wyglądało na to, że mogą się udać. Ale kiedy Związek Radziecki wysłał zbiorniki do Budapesztu, powstanie zostało brutalnie zmiażdżone. Tysiące zostały zabite, a setki tysięcy kolejnych uciekło z kraju. Węgry stały się kolejnym pionkiem w grze w szachy z zimną wojną, kolejny przykład tego, jak państwo totalitarne wykorzystują przemoc, aby stłumić sprzeciw i niszczyć nadzieję wolności politycznej.

Chile - Ameryka Łacińska

W Chile prześledziliśmy krwawą ścieżkę wojskowej dyktatury Augusto Pinocheta. Po obaleniu demokratycznie wybranego rządu w 1973 r. Pinochet rządził Chile żelazną pięścią przez prawie dwie dekady. Jego reżim zaangażował się w powszechne łamania praw człowieka, w tym tortury, zaginięcia i egzekucje przeciwników politycznych. Gospodarka Chile została przekształcona przez neoliberalne reformy, ale koszty człowieka były oszałamiające. Pod wojskowymi mundurami Pinocheta i starannie kontrolowanej propagandy kraj stał się brutalnym przypomnieniem, że Ameryka Łacińska, podobnie jak inne regiony, nie była odporna na uwodzicielskie obietnice rządów siłaczy.

Kiedy studiujesz dyktatury wojskowe, reżimy kierowane przez partię komunistyczne lub ruchy faszystowskie, zaczynasz rozpoznać znane znaki. Prawie zawsze zaczyna się po kryzysie: wojnie, załamanie gospodarcze lub ogromna zmiana kulturowego. W Ameryce Łacińskiej widzieliśmy, jak kraje wpadają w rządy autorytarne podczas zimnej wojny, gdy przywódcy wojskowi przejęli władzę, obiecując stabilność.

Tacy przywódcy często pojawiają się, gdy publiczne poparcie dla demokracji zostało osłabione przez strach i frustrację. Obiecują szybkie rozwiązania. Oferują kozła ofiarne. Używają języka patriotyzmu, jednocześnie podważając same instytucje, które chronią wolność.

W Europie Środkowej i Wschodniej reżimy autorytarne często powstały przez demontaż demokratycznych struktur od wewnątrz. Jednopartyjne zasady radzieckich stanów satelitarnych zamieniły żywe społeczeństwa w szare, paranoiczne miejsca, w których lojalność wobec partii miała większe znaczenie niż talent lub prawdę.

Benito Mussolini

We Włoszech Benito Mussolini przygotował grunt dla przyszłych dyktatorów, łącząc nacjonalizm z autorytaryzmem. Jako pierwszy główny europejski faszysta, włoski dyktator pokazał, jak łatwo można manipulować systemem demokratycznym, gdy kraj szuka siłacza zamiast rządu opartego na prawie.

Same Cesarstwo Rzymskie przeszło z republiki do dyktatury, gdy Juliusz Cezar i później cesarze skoncentrowali absolutną władzę w swoje ręce. Starożytni dyktatorzy położyli podstawy do opresyjnej zasady, które widzielibyśmy powtarzani na przestrzeni wieków.

Nie i Koreańczycy Północni

W czasach współczesnych reguły totalitarne mogą przybierać różne formy, ale jej cele pozostają takie same: całkowita kontrola. Członkowie partii są nagradzani, dysydenci są uciszeni, a mundury wojskowe wypełniają ulice. Niezależnie od tego, czy jest to Chińska Republika Ludowa, Korea Północna pod rządami Kim Jong Un, czy inne państwa autorytarne, wzorce pozostają przerażająco znane.

Niebezpieczne podobieństwa, które dzisiaj widzimy

Dzisiaj zachodnia półkula nie jest odporna. Patrząc na południe w kierunku Stanów Zjednoczonych, znaki ostrzegawcze migają czerwone.

Administracja Donalda Trumpa pokazuje, jak łatwo można erodować normy demokratyczne. Poprzez ciągłe ataki mediów, testy lojalnościowe, rozkazy wykonawcze omijają Kongres i osobiste uwielbienie, odzwierciedla taktykę, którą widzieliśmy wcześniej w dyktaturach w całej historii.

Nazywając dziennikarzy wrogów ludu, chwaląc dyktatorów, takich jak Władimir Putin, i podważając zaufanie publiczne, i zachęcając do wściekłości zamiast rozumu, zbliża Amerykę do reguły autorytarnej. Jego styl przywództwa nie polega na służeniu kraju, a więcej o zapewnienie osobistej władzy.

W Kanadzie widzimy echa tego samego podręcznika. Pierre Poilievre napędza podział zamiast jedności, atakuje zaufane instytucje i odrzuca fakty, gdy są niewygodne. Flirt Danielle Smith z separatyzmem i przytulanie prawicowych American Influencerów nie jest wypadkiem. Jest to część strategii łamania zaufania, podobnie jak inni dyktatorzy w dwóch krajach po innym.

Dzisiaj zachodnia półkula nie jest odporna. Patrząc na południe w kierunku Stanów Zjednoczonych, znaki ostrzegawcze migają czerwone.

Administracja Donalda Trumpa pokazuje, jak łatwo można erodować normy demokratyczne. Poprzez ciągłe ataki mediów, testy lojalnościowe, rozkazy wykonawcze omijają Kongres i osobiste uwielbienie, odzwierciedla taktykę, którą widzieliśmy wcześniej w dyktaturach w całej historii.

Nazywając dziennikarzy wrogów ludu, chwaląc dyktatorów, takich jak Władimir Putin, i podważając zaufanie publiczne, i zachęcając do wściekłości zamiast rozumu, zbliża Amerykę do reguły autorytarnej. Jego styl przywództwa nie polega na służeniu kraju, a więcej o zapewnienie osobistej władzy.

W Kanadzie widzimy echa tego samego podręcznika. Pierre Poilievre napędza podział zamiast jedności, atakuje zaufane instytucje i odrzuca fakty, gdy są niewygodne. Flirt Danielle Smith z separatyzmem i przytulanie prawicowych American Influencerów nie jest wypadkiem. Jest to część strategii łamania zaufania, podobnie jak inni dyktatorzy w dwóch krajach po innym.

Obserwujemy zasiane ziarno autorytaryzmu, a jeśli historia nas czegoś nauczyła, to to, że czekanie, aż będzie to oczywiste, jest zdecydowanie za późno.

Co możemy zrobić, zanim będzie za późno

Dobra wiadomość jest taka, że ​​wciąż mamy czas. Ale demokracja nie przetrwa przez przypadek. Wymaga wsparcia publicznego, czujności i odwagi.

Musimy bronić praw człowieka, chronić opozycję polityczną i być informowanym za pośrednictwem wiarygodnych źródeł, takich jak Washington Post i inne prawdziwe dziennikarstwo. Musimy głosować nie tylko jako obowiązek, ale jako akt nadziei. Musimy pamiętać, że demokracja jest krucha, że ​​wymaga konserwacji i że za każdym razem, gdy dyktator wstaje do władzy - od starożytnych dyktatorów w Rzymie po współczesnych tyranów - stało się tak, ponieważ zwykli ludzie przestali wierzyć, że ich głos miał znaczenie.

Demokracja nie jest doskonała, ale alternatywa jest jasna. XX wiek byli bliznani przez działania dyktatorów, którzy spowodowały niezliczone cierpienie: Adolf Hitler, Joseph Stalin, Benito Mussolini, Saddam Hussein i wielu innych.

Następny rozdział jest naszym do napisania. Ale jeśli nie będziemy działać z pilną potrzebą, ryzykujemy powtórzenie najciemniejszych rozdziałów historii. Kanada jest nadal warta walki. A jeśli pamiętamy lekcje wykute na polach bitew, cmentarzu i zepsutych miastach, być może tym razem możemy chronić to, co stracili inni.

Przeczytaj następny: Zapytaliśmy AI prawdę o Trumpie - co powiedział, że cię szokuje.